خانه ی آخر

تپش به تپش

akharin-sarbaz — Sat, 04 Oct 2008 07:54:18 GMT

یه دوست ،یه رفیق ،یک مرد بزرگ و یک انسان نه همچون من

انسانی از جنس پاکی و روحی آغشته به ایمان و خدا

کسی که امروز به دعای من و تو که این نوشته ها رو میخونی

بیش از هر چیزی احتیاج داره و امیدش بعد از خدا

به دوستایی که اطرافشن هست پس دریغ نکن

خواننده نمیدونم الان که این نوشته ها رو میخونی چه حسی داری

اما میدونم قلبت پاک هست و دلت از کینه ها خالیست

پس دوست منو از دعاهای پاکتون بی نصیب نگذارید

یک دوست سرطان داره و من خواهش میکنم،التماس میکنم

دعا کنید، آرزو کنید، همین لان که خوندی دعا کن

خدایا ازت کمک میخوام،همین یکبار کمکم کن دیگه.....!!ا

خدایا دیدی بغض ها رو؟؟

دیدی اشک ها رو؟؟

دیدی دعاهای قلب سیاهمو؟؟

خدایا امید آخری

افسوس

akharin-sarbaz — Fri, 19 Sep 2008 19:56:18 GMT

ای آسمانها ،ای خداها و انسان ها خلاصم کنید

امشب اسیر مشتی حرفهای ناگفته ماندم که مرا میرنجانند،میخواهم چند خطی

با تو ((خواننده ی این مزخرفات)) بنویسم شاید کسی این زندگی را باور کند

هدف من از نوشتن این چند خط این است که هیچ دلم نمیخواهد دیگر شاهد

این زندگی بی ارزش باشم،خواننده های با خدا،شما را به خدا سوگند آتش زندگی

امثال من را خاموش کنید،غیره قابل تصور هست اما تصورش را کنید در این دنیا

چند نفر،چند نوجوان و جوان بی گناه با دردی همچو درد من قربانی میشوند

فکرش را بکنید چند حرف حرف نگفته و چند استعداد نشکفته،کسی چه میداند؟؟

یعنی در زندگی از بین رفته ی امثال من یک نفر پیدا نمیشد که مظهر افتخار کشورش

یا حداقل خانواده اش شود؟یک نابغه پیدا نمیشد؟؟؟ امثال من حق زندگی

نداشتند و نمی توانستند زندگی کنند؟؟

خواننده ی پرت گویی های من قسم که در همین چند سال گذشته حوادثی در

زندگی نکبت بارم صورت گرفت که برای نابود کردن باقی این زندگی رو به پایان

کافیست بر اساس راه نکبت باری که دنیا و خدای دروغین پیش پای زندگی من

گذاشت من یکی از بی پناه ترین و بی گناه ترین گناهکاران روزگارم

افسوس که ضربان نامرتب قلبم و این احساس مسخره فرصت نمیدهد تا جزئیات

این زندگی به گند کشیده شده را بنویسم،همینقدر باید بنویسم که نمی دانم چرا

خدای دروغین به زندگی با سرنوشتی اینقدر دردناک دچار شوم

دیگر نمیتوانم بنویسم،بغض دارد خفه ام میکند،نه بغض نیست مرگ است

مرگ در حال پس گرفتن پس مانده ی زندگی شوم من است

زندگی شوخی سنگینی بود که میحط با من کرد

من سالها زندگی کردم بدون آنکه خدایی داشته باشم

من

akharin-sarbaz — Thu, 28 Aug 2008 14:30:32 GMT

نفسم پس میرود ، از چشمهایم اشک میریزد،دهانم بد مزه هست،سرم

گیج میخورد،قلبم گرفته،تنم خسته،کوفته و بدون اراده هست.

......نم از سوزن.....سوراخ است،هزار جور فکر شگفت انگیز در مغزم میچرخد،میگردد

همه ی آنها را میبینم اما برای نوشتن کوچکترین احساسات یا کوچکترین خیال گذرانده ای

باید سرتاسر زندگی سیاه خودم را شرح دهم و آن ممکن نیست.

هیچکس نمیتواند پی ببرد،هیچکس باور نخواهد کرد به کسی که دستش از همه جا کوتاه

بشود بگویند:برو سرت را بگذار بمیر،اما وقتی که مرگ هم آدم را نمیخواهد،مرگ هم پشتش

را به آدم میکند،مرگی که نمی آید و نمیخواهد بیایید

**تنها یک چیز به من دلداری میدهد و آن خودکشی است**

نه کسی تصمیم به خودکشی نمیگیرد،خودکشی با بعضی ها هست،در

خمیره و سرشت آنهاست،نمیتوانند از دستش بگریزند

میخواهم بخوابم و دیگر بیدار نشوم ولی چون خودکشی از نظر مردم یک کار عجیب و غریبی

هست میخوام ابتدا خودم را بیمار کنم،مردنی بشوم و زمانی که چشم و

گوش همه پر شد ........!! زنده ام بدون اراده و بدون میل

بعد از مرگم لابد چند نفر از من تعریف میکنند،چند نفر تکذیب میکنند اما بالاخره فراموش میشوم

**دیگر اهمیت نمیدهم چه در مورد من فکر کنند و چه حرفی بزنند**

هرچه فکر میکنم ادامه دادن به این زندگی بیهوده است،من یک میکروب

جامعه شده ام،یک وجود زیان آور،سربار دیگران

از همه ی نقشه های خود چشم پوشیده ام،از عشق،از شوق،از همه چیز کناره گرفته ام

دیگر در جرگه ی مرده ها بشمار می آیم

چه خوب بود اگر میشد اگر میشد همه چیز را نوشت

بقول صادق هدایت:یک احساساتی است،یک چیزهایی هست که نمیشود به دیگری فهماند

نمیشود گفت آدم را مسخره میکنند.

هرکسی مطابق افکار خودش دیگری را قضاوت میکند

دیگر نه آرزویی دارم نه کینه ای،آنچه در من انسان بود از دست دادم،گذاشتم گم بشود

زندگی ام برای همیشه گم شد

من خودپسند، و بیچاره بدنیا آمدم حالا دیگر غیره ممکن است که برگردم و راه دیگری

در پیش بگیرم،دیگر نمیخوام دنبال این سایه های بیهوده بدوم،با این زندگی گلاویز بشوم

من دیگر نمیخواهم ببخشم و بخشیده بشوم،

میخواهم چشمانم را به آینده ببندم و گذشته را فراموش بکنم...

این فکرهای دیوانه،این احساسات،این خیالهای گذرانده که برایم می آید آیا حقیقی نیست؟

گمان میکنم آزادم ولی جلوی سرنوشت خودم نمیتوان کوچکترین ایستادگی بکنم

افسار من بدست اوست،اوست که مرا به این سو و آن سو میکشاند

پستی زندگی که نمیتوانم از دستش بگریزم و نمیتوانم فریاد بکشم

زندگی احمق!!

من با مرگ آشنا و مانوس شده ام،یگانه دوست من هست،تنها چیزی

هست که از من دلجویی میکند،دیگر به مرده ها حسادت نمیکنم،من هم از دنیای

آنها بشمار می آیم،من هم با آنها هستم

یک مرده هستم

خدا،چه واژه ی غریبی،خدا،سراب زندگی

بن بست

akharin-sarbaz — Sun, 24 Aug 2008 13:54:18 GMT

خدایا میدونم مورد علاقت نیستم

میدونم حتی در خونت به روم بسته هست

تمام کن این زندگی خاکستر شده رو