عصاره ی خاکستر مشتی افتخار صاحب مرده است که طوفان حوادث به دست جمعی دیوانه ی

پول پرست،ذر ظلمت یک شب طولانی،طوفانی وحشت انگیز به قبرستان فراموشی سپرده است

رنگ است،ننگ است،درد است و مرگ و یکپارچه فلاکت است........!

منبع فساد است و جنون و سرگردانی ارواح(((امثال خودم)))

مسخره است،مهد دروغ است و تملق و خودفروشی و تقلب و درویی.

مکتب حماقت است و جهل مرکب!

قبرستان است،قبرستان........!

میدانید کجا و چه را میگویم؟

این زندگی را،این زندگی افسرده را،باور کنید قبرستان است.قبرستان زندگی و احساس انسانی

و هرچه مربوط است به زندگانی،قبرستان آرزو و عشق انسانی.......!

از سرنوشت تهمت زده ی سربازی بی گناه که در این محیط .........پرور............پرست

...........مینامندش.

از ناله ی جگر سوز سربازی که در خاموشی صحرای فراموشی با صدایی سینه خراش،آخرین قسمت

افسانه ی زندگی را به عنوان اولین قسمت حقیقت این مرگ موسوم به ((زندگی)) میخواند.

از همه جا،همه جای این بازار مکاره که در سکوت ستم بارش دلالان شرافت انسانی،

شرافت انسانها را به مزایده گذاشته اند.

این احساسی است که من میکنم،من که زاده ی رنجم و نویسنده ی داستانفردای زندگی.

من یکپارچه مرگم برای تیرگی ها و یکپارچه عصیان در برابر بندگی......

این به دور از انصاف و وجدان انسانیست،انسانها.......