بر بلنداي خيال خويش ايستاده ام و بودن

 را نفس مي کشم....

وقتي سقف زندگي انقدر پايين بيايد که ناگريز

 از زيستن بود

مرگ زيباترين پله صعود است!!
 

 ديگر هيچ چيز اهميت ندارد... خداااا..........

پروردگارا! این نامه را بنده ای از بندگان تو به تو مینویسد که بدبختی

به مفهوم وسیع کلمه در زندگی بی پناهش بیداد میکند.......

به بزرگی تردید ناپذیرت سوگند، همین حالا که این نامه را به تو

مینویسم، آنقدر احساس بدبختی میکنم که تصورش حتی برای

تو که تنها پناگاه تیره بختانی امکان ناپذیر است......

میدانی خدا، سرنوشت دردناکی که نصیب زندگی تنهای من شده

صرفا زائیده ی یک امر تصادفی است.....

مگر زندگی جز ترادف تصادفات چیز دیگری هم هست؟

....... نه خدا ........به خدا نیست........

اینجا در! این دوران ظاهر بین ظاهر پرست،دل صاحبدلان را آشنایی نیست

به رغم آرزوهایی که داشتم هرگز نه جوانی سراغ جوانی مطرودم را گرفت

نه دلی بخاطر تنهایی ام گریست......

در جستجوی دلی آشنا هر وقت، هر کجا رفتم، این زمزمه های سرد به

گوشم میرسید: سرباز خوبی است...... بی نهایت خوب....اما .......

افسوس که.....

خدایا تنها تو میدانی که شنیدن چنین زمزمه هایی اندوهبار برای 

یک سرباز که از ........... محروم هست، چقدر تحمل ناپذیر و شکننده است!

پروردگارا،به عدالتت سوگند شوخی نیست، شعر نیست، تراژدی خلقت

است، تراژدی زندگی است!

خداوندا! اشتباه میکنم! اینطور نیست!؟

آری پروردگارا ! قلب هیچکس نباید بخاطر من بتپد برای اینکه اصلا ........

نیستم! نه، خدا! خدای زیبایی ها؟! مفهوم سرباز چیست؟ من چیستم؟

در حیرتم، پروردگارا مگر هنگام آمدن من این حقیقت برای تو آشکار نبود؟

پروردگارا من متاسفم که تحمل زندگی با این همه خفت، از توانم خارج

است، من همین امشب به آستان تو باز میگردم......

پروردگارا ! من امشب رهسپار بارگاه تو هستم....... و این گناه من نیست....

مرا بخاطر گناهی که نکردم ببخش........

 استفهام را در نگاه من دید با طعنه گفت:

تعجب نکن که چرا میخندم من دیگر آن زن سابق نیستم ! بس بود هر چه تو قاه قاه خندیدی و من

های های گریستم!.....

تازه حرفش را تمام کرده بود که یکباره قطره اشکی سرگردان در گوشه ی چشمش لنگر انداخت

با طعنه گفتم : بنا بود گریه نکنی پس این قطره ی اشک چیست؟

اشک را با دست پاک کرد و فیلسوفانه گفت: این قطره اشک نیست،‌ نقطه است

میفهمی؟ (نقطه) این آخرین نقطه ایست که با آخرین جمله ی آخرین فصل کتاب ایمانم ،به

عشق مردان ،گذاشتم! من دیگر به هیچ مردی ایمان ندارم!

جز به یکپارچگیشان در نامردی!.......